به گزارش خبرنگار تازه‌های اقتصاد، طی روزهای گذشته اخباری منتشر و در قالب آنها ادعا شد که واردات کشور به حدود ۶۶ کد تعرفه محدود شده است. با این وجود در فاصله کوتاهی پس از انتشار این خبر، عزت الله زارعی، سخنگوی وزارت صمت با رد این موضوع، به ارائه توضیحاتی پرداخت و تاکید کرد: اولویت‌بندی جدید واردات با هدف تسریع در تأمین ارز کالاهای اساسی انجام شده و در حال حاضر ۴۵۵۰ قلم کالا در اولویت تخصیص ارز قرار دارند.
به‌طور طبیعی تمام کشورها در شرایط جنگ، تنش و بحران منابع ارزی خود را با جدیت بیشتری مدیریت می‌کنند و ایران هم از این قاعده مستثنی نیست اما با توجه به شائبه ایجاد شده در این زمینه به گفت‌وگویی با مجیدرضا حریری، رئیس اتاق مشترک ایران و چین پرداختیم چراکه همواره بخش قابل توجهی از واردات ایران از مسیر این کشور صورت گرفته است.
غذا و دارو؛ نخستین اولویت‌های تخصیص ارز
رئیس اتاق بازرگانی ایران و چین با تأکید بر ضرورت تغییر سیاست‌های ارزی و تجاری در شرایط جنگی اظهار کرد: اولویت کشور باید تأمین غذا و دارو و حفظ معیشت مردم باشد، نه توسعه کسب‌وکارها و واردات کالاهای غیرضروری.
وی گفت: حتی شاید لازم باشد در چنین شرایطی فعالان اقتصادی برای چند ماه هزینه پرسنل خود را از دارایی‌هایشان تأمین کنند و برای فشار آوردن به حاکمیت، سیاست‌گذاری ارزی را بهانه نکنند. در شرایط جنگی، اختیار تعیین اولویت واردات باید در دست حاکمیت باشد.
حریری ادامه داد: اکنون نرخ ارز مبادله‌ای حدود ۱۹۰ هزار تومان است اما قیمت در بازار آزاد به ۲۷۰ هزار تومان می‌رسد، یعنی روی هر دلار ۸۰ هزار تومان سود وجود دارد. طبیعی است که در چنین شرایطی تقاضای کاذب ایجاد شود.
وی افزود: از سوی دیگر افراد ترجیح می‌دهند هر مقدار پول دارند به کالا تبدیل کنند، چون پیش‌بینی می‌کنند قیمت دلار در روزهای آینده باز هم افزایش پیدا کند. اما در زمان جنگ و محدودیت دسترسی به ارز، باید حاکمیت تعیین کند چه کالایی در اولویت واردات قرار دارد.
فعلا وقت توسعه تجارت نیست
این عضو اتاق بازرگانی اظهار کرد: باید بپذیریم اکنون وقت توسعه تجارت نیست. ما در شرایط جنگی هستیم و باید درباره واردات و صادرات با نگاه شرایط جنگی تصمیم بگیریم.
حریری ادامه داد: باید یک کمیته ویژه تشکیل شود و مشخص کند مثلاً اگر ۱۰ میلیارد دلار ارز داریم، اولویت اول کشور چیست. آیا مبلمان هم جزو اولویت‌هاست؟ قطعاً نه. اولویت امروز سلامت مردم، معیشت، غذا و داروست.
ولخرجی ارزی ممنوع!
رئیس اتاق مشترک ایران و چین افزود: باید منابع ارزی را به ترتیب اولویت هزینه کنیم. ابتدا نیازهای غذایی و دارویی مردم را تأمین کنیم و بعد به حفظ اشتغال برسیم. حتی مواد اولیه کارخانه‌هایی که تولیدات داخلی را تأمین می‌کنند، در رده بعدی قرار می‌گیرند.
وی ادامه داد: در این شرایط، واردات هر کالای غیرضروری باید ممنوع باشد. اینکه کسی به فکر واردات پارچه برای تولید مبلمان باشد یا دیگری بخواهد کسب‌وکارش را توسعه دهد و ماشین‌آلات وارد کند، با شرایط فعلی تناسبی ندارد. اصلاً جنگ، زمان توسعه کسب‌وکارها نیست. در حال حاضر زمان حفظ وضع موجود و تأمین حداقل‌های زندگی مردم است.
این فعال بازرگانی در عین حال تصریح کرد: باید تصور کنیم ارزی که امروز در اختیار داریم، ممکن است سه ماه دیگر در دسترس نباشد. بنابراین باید این منابع را با صرفه‌خرج کنیم، نه با ولخرجی.
در اقتصاد هم باید آرایش جنگی داشته باشیم
حریری همچنین به مسئولیت‌های بانک مرکزی در این شرایط اشاره کرد و گفت: بانک مرکزی نه تنها باید تمام ارزهای حاصل از صادرات (چه نفتی و چه غیرنفتی) را از نظر تخصیص و قیمت تحت کنترل و نظارت داشته باشد؛ بلکه باید اولویت‌بندی دقیقی هم برای واردات کالاها انجام شود تا به شرایط عادی برگردیم.
رئیس اتاق ایران و چین افزود: شرایط عادی، مربوط به زمان عادی است. آن زمان می‌توان درباره مقررات تجدیدنظر اساسی کرد. همان‌طور که در حوزه نظامی و مدیریت بحران، پُز جنگی گرفته‌ایم، در اقتصاد هم باید پُز و آرایش جنگی داشته باشیم.
حریری در ادامه وضعیت بازار داخل را هم مورد اشاره قرار داد و گفت: اکنون مسئله اصلی در بسیاری حوزه‌های کاری، بحران مشتری است. در بسیاری موارد حتی اگر یک واردکننده حتی یک میلیون دلار ارز هم بگیرد و کالا وارد کند، مشتری کافی برای آن وجود نداشته و کالاها در انبار می‌مانند. بسیاری از واردکنندگان هم با همین مشکل مواجه‌اند و بازار کشش کالاهایشان را ندارد.
وی با اشاره به اینکه برخی می‌خواهند از شرایط جنگی هم منفعت ببرند، تصریح کرد: هر کسی که فکر می‌کند در این مملکت صاحب بنگاه اقتصادی است، باید بداند دارایی‌اش را از محل فعالیت در همین مملکت و با همکاری پرسنلش به دست آورده است. چه اشکالی دارد که حالا چند ماه هزینه پرسنلش را از دارایی‌هایش بدهد؟
حریری تصریح کرد: فشار آوردن به حاکمیت برای سیاست‌گذاری در حوزه هزینه‌کرد ارز، مثل فشار آوردن کسانی است که می‌گویند باید جنگ کنیم یا کسانی که اصرار دارند مذاکره کنیم. در عالم سیاست، هر دوی این فشارها بی‌ربط است. باید به مدیریت حاکمیتی اعتماد کرد؛ مدیریتی که توانسته بیش از یک سال و نیم با ابرقدرت دنیا بجنگد؛ باید به آن اطمینان کرد و اجازه داد کار خودش را انجام دهد.
نظر شما